11.ما و تاسوعا و عاشورا

از چند روز قبلش میگم ... که مامانی و بابایی اومدن فامنین پیش ما:)

3شنبه عصری مامان و بابا اومدن پیشمون ... خیلی خوبه آدم اینجا تنها نباشه ولی واقعا نمیشه از همه توقع داشت هی بیان پیشمون ... بعد از اونور من هم اخلاق بدی دارم که کسی تو خونه م باشه سختمه! حالا فرقی نمیکنه اون کس کی باشه!!! 

فرداش رفتیم همدان ... اول رفتیم گنجنامه ... تا رسیدیم اونجا که مه شدیدی هم بود آمیتیس پیف کرد:)) منم بهشون گفتم شما برید من میمونم تو ماشین ... خلاصه بعدش رفتیم دنبال هگمتانه گشتیم ... مرتضی دیگه خیلی وارد شده به شهر همدان ولی من فقط گنجنامه رو بلدم:)) خلاصه اونجا هم چون دخترک خوابش میومد تو ماشین موندم :) البته من چون اینجاها رو رفته بودم علاقه ای هم نداشتم که بازم برم:) بعدشم میترسیدم آمیتیس سرما بخوره پس اینجوری بهتر هم بود ... ولی نخوابید و تمام مدت با شیشه شیرش حرف زد و خندید:))

بعد رفتیم مقبره ی باباطاهر و باز هم ما تو ماشین بودیم:)) خلاصه برگشتنه بالاخره دخترک خوابید ... فردا صبح مامان و بابا رفتن فامنین گردی و من هم بدلیل تنبلی و هم نیاوردن کالسکه و هم ترس از سرماخوردن بچم نرفتم ... مرتضی امشب ساعت 9:30 اومد خونه ... ظهر هم نیومد تازشم:( 

جمعه ظهر مامان اینا برگشتن و من کلیییییییییی گریه کردم! چراشو نمیدونم ولی دلم گرفت یهویی :( مرتضی گفت با مامان اینا برو شاید من فردا اومدم و پس فردا برگشتیم ... منم بخاطر شاید نمیشد برم که! خلاصه موندم ولی شنبه ظهر برگشتیم تهران ... چه اومدنی!!! اولا که وسایل مامان مرتضی رو آوردم و میخواستیم ببریم دم خونشون ... مسعود گفت ما خونه ی مهدی ایناییم ... ولی منم دلم نمیخواست دوباره اینا رو دستم بگیرم ببرم خونه ی خودمون ... به سمانه گفتم یه جوری بیاین بیرون که کسی نفهمه پیش ما میاین که اینا رو بدیم بهتون ... بخاطر این نمیخوام برم اونجا که هنوز که هنوزه عموی بزرگ آمیتیس دیدنش نیومده ... نه که رفت و آمد باهاشون برام مهم باشه ها ... ولی باید یادشون بدم که شعور خوب چیزیه ... این که هر بار بیمارستان میرفت مرتضی برخلاف میل من پامیشد میرفت دیدنش انقدر نباید بفهمه حتی ما که با هم رفت و آمد نداریم بازم باید میومد یه سر به ما میزد؟؟؟ خلاصه نزدیک اونجا یهویی مرتضی جوگیر شد گفت به مامانمم بگم بیاد بریم خونه خاله نسیم! زنگ زد و مامانش هم که انگار خواب و بیدار بود ما رو با صحنه ای مواجه کرد که از عصبانیت داشتم منفجر میشدم:( همه شووووووووووووون ریز و درشت جلوی در بودن!!! فکر کنننننننننن دایی و زندایی و بچه هاشون! مامان سمانه ! مهدی و زنش و بچه هاش!!! وااااااااااای خیلی ناراحت و عصبانی بودم ...من هرکاری اینا با خودم کردن برام مهم نبود ولی دوست نداشتم بچه م اینجوری بی احترامی بهش بشه که اینا حتی به روی خودشون نیارن باید بیان دیدنش ... نمیدونم شاید سخت میگیرم ولی درکل چون از اینا خوشم نمیاد اصلا دنبال بهونه میگشتم که دیگه نبینمشون:))

خلاصه که حسابی شستشوشون دادم و فعلا رو بندن تا خشک بشن:)) گفت ما میخواستیم بیایم دیدنتون ولی شما نبودین! گفتم من 4 ماه تهران بودم ضمن اینکه مرتضی 20 روز بعد از زایمانم هم تهران بود! خوب اصولا عموش باید تو همون روزای اول میومد دیگه!!! بعد گفت کی برمیگردین که ما بیایم؟؟؟ گفتم نمیدونم و اومدنتون هم برام مهم نیست:)) که مهدی قهر کرد و رفت خدا رو شکر! به مامانشم گفتم میدونستین من خوشم نمیاد اینا رو اینجوری ببینم چرا این کار رو کردین؟؟؟ گفت من خواب بودم فکر کردم مرتضی میگه بیاین دم در!!! آخه اونا هم خودشون باید فکر میکردن که اگه من میخواستم ببینمشون میرفتم توی خونشون نه دم در!!!

خلاصه که هزار بار آرزو کردم کاش نمیومدم:(

بعد رفتیم خونه ی خاله ش یکم حالم خوب شد:) شب هم رفتیم خونمون و بالاخره شیشه هامون رو دیدیم:)) با اینکه هنوز نوار دورشون رو نزده بودن ولی بازم خوب بود ... یه کم به زندگیم رسیدم ولی خوب تا پرده ها رو نشه وصل کرد انگار هیچ کاری نکردی:) شب مهسا زنگ زد که پاشین بیاین پای دیگ حلیم مادرشوهرم ... ولی مرتضی که خیلییییییییی خسته بود گفت صبح میریم حلیممون رو میگیریم که باز هم ای کاش پام میشکست و نمیرفتم:((  

صبح پاشدیم و لباس پوشیدیم و رفتیم دم خونه ی مامان عمو قاسم ... آمیتیس خوابش میومد و داشت شیر میخورد ... منم خودم رفتم حلیم رو گرفتم ولی فاطمه هی گیر داد تو رو خدا یه دقیقه بچه رو بیار ببینمش ... گفتم داره میخوابه ... از پنجره نگاه کرد گفت هنوز بیداره بیارش:( منم رفتم اولش فکر کردم با کریر ببرمش ولی دیدم سخته ... بغلش کردم و رفتم تو ... دم در خونشون یه پله بود ... آمیتیس هم خوابش میومد حسابی خل خل خواب بود و اساسی هرهر کرکر میکرد ... موقع رفتن مامان قاسم اومد دم در من گفتم شما دیگه نیاین من میرم ... در رو بستم و از رو اون پله بچه به بغل پرت شدم زمین:(( وایییییی فقط به حالت غریزی دستم رو پیچوندم دور سر آمیتیس ... وگرنه فکر کنین روی آسفالت سر بچم له میشد:(( همونطور که دست من له شد... ولی خداییش اصلا برام مهم نبود فقط سالم بودن بچم مهم بود ... جیغهایی میکشید که نگوووووووووو ... البته بیشتر بخاطر خوابش بود ولی خوب آدم میترسه دیگه:( همه ی سرش رو چک کردیم و هیچ قرمزی ای ندیدیم و تا نشستیم تو ماشین و شیرش رو خورد خوابید ... از اونجایی که دکترش گفته بود اگه شیر خورد و بالا نیاورد مشکلی نیست خیالم راحت شد ولی دیگه میترسیدم بغلش کنم:(( 

شب هم برگشتیم فامنین و همه چیز تموم شد:)

خلاصه که دو روز جهنمی رو گذروندم

پ.ن : اینجا تو ولایت ما یه اتاق خواب داریم یه هال بزرگ ... بعد فقط تو این هال بخاری داریم در اون اتاق کلا بسته س از بس سرده ... من لباسها رو که میشورم دیگه جارختی رو جمع نمیکنم چون حسش نیست و اون اتاق هم نمیبرم جارختی رو چون سرده:دی  بعد این بندرخت شده محل اختفای فینگیل ما:)) تا ولش میکنی میره اون زیره قایم میشه و خوب حوله ها هم که آویزونه و اینم د بکشششششششششششش:)) 
بعد جاروبرقی اینجا از این ایرانیهای صدابلند بی خاصیته ... یه فضای 30-40 متری هال رو که میخوام جارو کنم یه ربع 20 دقیقه طول میکشه ... آمیتیس از صدای این میترسه میره گوشه ی دیوار وایمیسه تا جاروم تموم نشه از جاش جم نمیخوره:)))))))))   باید جاروئه رو با خودم ببرمش:))))))))